Samenvatting:

Het beheersen van risico’s op basis van ISO 31030 maakt deel uit van uw zorgplicht voor uw reizende collega’s.

Reisrisico’s vereisen maatregelen of risicobeheersingsmaatregelen om ze te beperken. Voorbeelden van reisrisico’s zijn auto-ongelukken, berovingen, ontvoeringen en checkpoints.

Om deze risico’s het hoofd te bieden, is het noodzakelijk om de competenties en vaardigheden van de reiziger te verbeteren. Op dit verbeterde niveau kan de reiziger deze risico’s tijdens de reis beter aan.

Vanwege de psychomotorische en emotionele aspecten van deze competenties en vaardigheden kunnen ze alleen worden aangeleerd via face-to-face trainingen op het gebied van reisveiligheid, bijvoorbeeld de Hostile Environment Awareness Training (HEAT).

Wat is ISO 31030?

ISO 31030 is een richtlijn voor het beheersen van veiligheidsrisico’s tijdens reizen. Deze norm wordt beschouwd als een redelijke en haalbare standaard voor organisaties waarvan medewerkers naar gebieden reizen waar veiligheidsrisico’s bestaan.

U kunt deze norm ook gebruiken om te beoordelen of uw reisrisicobeheer aan de eisen voldoet.

De ISO-norm bestrijkt vele aspecten van reizen, van verzekeringen en medische voorzorgsmaatregelen tot ontvoering en evacuatie.

Ik wil graag ingaan op het opleidingsaspect van de norm. Is persoonlijke training noodzakelijk vanuit het perspectief van ISO 31030?

Laten we bij het begin beginnen.

Risicobeheer bij reizende medewerkers en hun competenties

Risicobeheer bij reizen maakt deel uit van uw zorgplicht. Dit betekent dat u redelijke maatregelen moet nemen om uw reizende collega te beschermen tegen voorzienbare risico’s.

Nadat u de voorzienbare risico’s, zoals bijvoorbeeld overvallen, hebt beoordeeld, treft u tegenmaatregelen – wat in de ISO-norm ‘risicobeheersing’ wordt genoemd – om deze risico’s te beperken.

Een van deze maatregelen is het versterken van de competenties en vaardigheden van reizigers om tijdens het reizen met risico’s om te gaan.

Dit betekent dat als overvallen een risico vormen, een competentie voor de reiziger is om onder druk kalm te blijven en op een rustige, beheerste manier aan de eis (het overhandigen van de portemonnee) te voldoen.
Als een auto-ongeluk een risico vormt, is de competentie het omgaan met verwondingen zoals breuken, prikwonden, hevige bloedingen, enz.

Deze focus op competenties is logisch, omdat verzekeringen, tracking en beleidsmaatregelen een reiziger niet helpen op het moment dat zich een gevaarlijke situatie voordoet. De situatie moet ter plekke door de reiziger worden aangepakt, en alleen een competente reiziger kan dat doen.

Gemeenschappelijke kenmerken van reisrisico’s en competenties

Reisrisico’s en competenties hebben twee kenmerken gemeen.

De meeste reisrisico’s zijn fysiek van aard, en je hebt fysieke handelingen nodig om ze het hoofd te bieden. In vakjargon: psychomotorische vaardigheden.

Bij een bloeding moet je bijvoorbeeld fysiek een verband of een tourniquet aanbrengen.

Een ander aspect dat ze gemeen hebben, is de affectieve (op emoties en gedrag gebaseerde) component.

Bij een ontvoering moet je bijvoorbeeld je stressniveau onder controle houden en (op het juiste moment) proberen een band op te bouwen met je ontvoerders.

Tijdens de HEAT-training ligt de nadruk bijvoorbeeld op leren te handelen onder stress. Oefeningen en simulaties met acteurs bieden reizigers de kans om hun affectieve en psychomotorische competenties te verbeteren.

Ter illustratie: je lichaam moet herhaaldelijk de bewegingen uitvoeren die nodig zijn om een verband aan te brengen op een bloedende wond. Je moet jezelf door een controlepost met een chagrijnige soldaat heen praten en weten hoe je je moet gedragen in een gebied met achtergebleven munitie.

Je moet niet alleen begrijpen wat je moet doen, maar het ook daadwerkelijk doen om het echt te ervaren, jezelf te verbeteren en het proces te herhalen. Op deze manier raakt het in je ingebakken, waardoor je het in praktijksituaties kunt toepassen en je kansen vergroot om veilig thuis te komen.